Kunst in de waterlinie vormt een wezenlijk onderdeel van mijn werk als beeldend kunstenaar.
Marcel van Kerkvoorde
Beeldend kunstenaar en cultureel ondernemer


Opening MOED! Mijn soldaat — 5 september 2026
Tijdens de opening van MOED! Mijn soldaat in het Waterliniemuseum op Fort bij Vechten verbond ik tijdens een rondleiding de schilderijen en linosneden met de vaste museumopstelling en de geschiedenis van de Hollandse Waterlinies. Zo ontstond een gesprek over oorlog en voorbereiding, landschap en verantwoordelijkheid — en over de manier waarop iedere generatie opnieuw naar dreiging en veiligheid kijkt.
Kunst, plek en geschiedenis
Geschiedenis interesseert mij omdat zij doorwerkt in het heden. Ik kijk naar wat er is gebeurd, welke sporen daarvan zijn achtergebleven en welke vragen dat voor onze eigen tijd oproept. De plek waar een werk ontstaat of wordt getoond speelt daarbij vaak een belangrijke rol.
Daarom vind je mijn werk niet snel in een white cube, maar juist daar waar de plek, het gebouw of het thema betekenis heeft.
Hoe ik werk
Uit deze interesse kan een kunstwerk ontstaan, een tentoonstelling of een project voor een specifieke plek. Vervolgens kijk ik waar het werk past, welke geschiedenis daar speelt en waar ik mogelijkheden zie.
Die keuze maak ik bewust. Als een plek, opdracht of samenwerking mij interesseert, investeer ik daarin en leg ik contact. Zo geef ik zelf richting aan waar mijn werk terechtkomt. Wat ik daar aantref kan het werk verder brengen en soms een nieuwe richting geven.
Kunst en geschiedenis
Geschiedenis interesseert mij. Ik zie het niet als een voorbije periode, maar als een manier om naar mijn eigen tijd te kijken: naar wat er is gebeurd, hoe zaken samenhangen en hoe het verleden doorwerkt.
Ik zie geschiedenis niet als iets om te illustreren, maar als aanleiding om nieuwe vragen te stellen en verbanden te zien.
Plek en context
Al vroeg in mijn carrière ben ik kunst gaan maken op landschappelijke locaties. Later maakte ik tentoonstellingen op Kunstfort Vijfhuizen. Daar heb ik geleerd om niet alleen naar het kunstwerk te kijken, maar ook naar de plek waar het terechtkomt.
Een neutrale ruimte ligt mij daardoor minder. Een fort, museum, herinneringscentrum, landschap of publieke ruimte geeft mij juist iets om op te reageren.
Ik kijk naar wat er op een plek aanwezig is en welke verhalen eraan verbonden zijn. Van daaruit maak ik nieuw werk of bouw ik een tentoonstelling op. Ook bestaand werk kan in zo’n omgeving ineens een andere betekenis krijgen.
Mens en structuren
Macht en verantwoordelijkheid, moed en machteloosheid keren in mijn werk regelmatig terug.
Ik kijk naar wat mensen doen wanneer ze deel uitmaken van een groter geheel en niet alles zelf kunnen bepalen. Wat wordt er van je gevraagd, wat kun je zelf doen en hoe kijk je daar later op terug?
Kunst, plek en geschiedenis
Kunst en geschiedenis
Geschiedenis interesseert mij omdat zij doorwerkt in het heden. Ik kijk naar wat er is gebeurd, welke sporen daarvan zijn achtergebleven en welke vragen dat voor onze eigen tijd oproept. De plek waar een werk ontstaat of wordt getoond speelt daarbij vaak een belangrijke rol.
Daarom vind je mijn werk niet snel in een white cube, maar juist daar waar de plek, het gebouw of het thema betekenis heeft.
Hoe ik werk
Uit deze interesse kan een kunstwerk ontstaan, een tentoonstelling of een project voor een specifieke plek. Vervolgens kijk ik waar het werk past, welke geschiedenis daar speelt en waar ik mogelijkheden zie.
Die keuze maak ik bewust. Als een plek, opdracht of samenwerking mij interesseert, investeer ik daarin en leg ik contact. Zo geef ik zelf richting aan waar mijn werk terechtkomt. Wat ik daar aantref kan het werk verder brengen en soms een nieuwe richting geven.
Plek en context
Al vroeg in mijn carrière ben ik kunst gaan maken op landschappelijke locaties. Later maakte ik tentoonstellingen op Kunstfort Vijfhuizen. Daar heb ik geleerd om niet alleen naar het kunstwerk te kijken, maar ook naar de plek waar het terechtkomt.
Een neutrale ruimte ligt mij daardoor minder. Een fort, museum, herinneringscentrum, landschap of publieke ruimte geeft mij juist iets om op te reageren.
Ik kijk naar wat er op een plek aanwezig is en welke verhalen eraan verbonden zijn. Van daaruit maak ik nieuw werk of bouw ik een tentoonstelling op. Ook bestaand werk kan in zo’n omgeving ineens een andere betekenis krijgen.
Mens en structuren
Macht en verantwoordelijkheid, moed en machteloosheid keren in mijn werk regelmatig terug.
Ik kijk naar wat mensen doen wanneer ze deel uitmaken van een groter geheel en niet alles zelf kunnen bepalen. Wat wordt er van je gevraagd, wat kun je zelf doen en hoe kijk je daar later op terug?
Uitgelicht werk
Uitgelicht werk

Naast mijn autonome oeuvre ontwikkel ik kunst- en erfgoedprojecten waarin landschap, geschiedenis en macht als inhoudelijke dragers centraal staan. Vanuit mijn eigen thematiek onderzoek ik hoe militaire infrastructuur en historische plekken doorwerken in het heden en hoe kunst daarin een reflectieve en publieke rol kan vervullen.
Projecten ontstaan op het snijvlak van initiatief en samenwerking. In dialoog met erfgoedlocaties, musea en overheden formuleer ik de inhoudelijke lijn, geef ik artistieke regie aan het geheel en bewaak ik de samenhang tussen concept, locatie en publiekscontext. Collega-kunstenaars worden niet enkel uitgenodigd om werk te tonen, maar betrokken in een gedeeld onderzoek naar betekenis en positie.
Cultureel ondernemerschap betekent in mijn praktijk het verbinden van artistieke visie aan organisatorische verantwoordelijkheid: het ontwikkelen van duurzame programma’s, het positioneren van erfgoed in een actuele context en het creëren van publieke ruimte voor reflectie. Zo ontstaat een praktijk waarin autonomie en samenwerking elkaar versterken.
Hier verzamel ik teksten die voortkomen uit mijn eigen onderzoek, ontwikkeling en positie. Ze ontstaan niet vooraf als mening, maar onderweg: tijdens het werken, kijken, lezen en maken. Denken is voor mij geen abstracte oefening, maar een manier om grip te houden. Context is daarbij bepalend: geschiedenis, macht en instituties vormen het kader.
Tijdens een bezoek aan Rijksmuseum Twenthe bleef vooral Calculating Empires van Kate Crawford en Vladan Joler hangen, omdat ik er parallellen in herkende met mijn werk Moed! mijn soldaat. Beide werken raken aan dezelfde spanning: de mens binnen systemen van technologie, controle en militaire macht. Vooral de koppeling tussen innovatie, surveillance en oorlogsvoering maakte zichtbaar hoe techniek de afstand tot menselijke verantwoordelijkheid steeds groter maakt.
Deze tekst verbindt het NRC artikel over verdwijnende sportvelden met Playtime. Het artikel laat zien hoe sportterreinen onder stedelijke druk verschuiven naar potentiële bouwlocaties. Playtime toont dezelfde spanning: een voetbalveld verandert op het moment dat een bouwproject wordt aangekondigd. De installatie maakt zichtbaar hoe een ogenschijnlijk neutrale plek deel wordt van planvorming. Daarmee sluit het werk aan bij de actuele discussie over ruimte, prioritering en de kwetsbare positie van sport binnen stedelijke ontwikkeling.
VWO 3-leerlingen van het Kaj Munk College onderzochten hoe onzichtbaar erfgoed, zoals de Stelling van Amsterdam, opnieuw zichtbaar kan worden in de hedendaagse stad. Geïnspireerd door het kunstwerk Moed! bij station Hoofddorp ontwierpen zij toekomstgerichte concepten, waaronder een verhoogde infinity loop over de Geniedijk met waterpartijen en publieke ruimte. Onder begeleiding van kunstenaar Marcel van Kerkvoorde verkenden zij de omgeving, verdiepten zich in geschiedenis en ontwerpprincipes, en leerden erfgoed op vernieuwende wijze te vertalen naar het stedelijk landschap van nu. Een educatief project waarin verbeelding, ontwerp en historisch bewustzijn samenkomen.
De Duitse socioloog Hartmut Rosa beschrijft hoe versnelling en groeidruk leiden tot agressie en vervreemding, en pleit voor resonantie als tegenwicht. Dit denken sluit aan bij het kunstwerk Der Tempo Mann, waarin rustgevende handelingen en lichamelijke gebaren worden verbonden met maatschappelijke druk en uitputting.
VWO 3-leerlingen van het Kaj Munk College zijn gestart met een creatief project om de Stelling van Amsterdam beter zichtbaar te maken rondom station Hoofddorp. Tijdens een excursie verkenden ze de omgeving, onderzochten architectuur en erfgoed, en kregen inspiratie van het kunstwerk Moed!. Het project combineert geschiedenis, kunst en ontwerp, waarbij leerlingen als landschapsarchitecten innovatieve oplossingen bedenken. De komende weken werken ze aan hun plannen met feedback en begeleiding van docenten. Het project maakt geschiedenis tastbaar en ontwikkelt vaardigheden in ruimtelijke vormgeving. Iedereen kijkt uit naar de eindresultaten en de frisse ideeën van de leerlingen!

Als kunstenaar werk ik met de frictie tussen geschiedenis en actualiteit. Mijn werk balanceert tussen kritische observatie en poëtische benadering, waarbij ik het verleden gebruik als lens om het heden te bevragen. Mijn praktijk beweegt zich daarbij op het snijvlak van artistiek onderzoek, publieke ruimte en institutionele samenwerking binnen erfgoedcontext.
Ik onderzoek militaire esthetiek, machtsstructuren en hoe het publieke domein beïnvloed wordt door narratieven van veiligheid, controle en herinnering. Daarbij vermijd ik pamflettisme; liever nodig ik de kijker uit tot meerlagige reflectie.
Culturele praktijk
Naast mijn autonome werk initieer en cureer ik tentoonstellingen, vaak in samenwerking met collega-kunstenaars of in opdracht van erfgoedinstellingen en overheden. Mijn projecten zijn vaak contextueel en site-specifiek, waarbij ik streef naar een inclusieve dialoog tussen erfgoed, publiek en hedendaagse beeldtaal.
Geschiedenis en actualiteit zijn geen contrasten, maar lagen die ik in mijn werk met elkaar verstrengel. Of ik nu schilder, onderzoek, of samenwerk met scholieren of beleidsmakers – steeds staat het bevragen van betekenis centraal.
Projectfocus
Mijn oeuvre bestaat uit uiteenlopende werken: van monumentaal tot kwetsbaar, van schilderij tot interventie in de openbare ruimte. Projecten als Moed! Mijn Soldaat maken erfgoed zichtbaar door hedendaagse artistieke vertaling, terwijl werken als I Am Your Nightmare en Syncopé persoonlijke, historische en maatschappelijke spanningen verbeelden in een gelaagde schilderstijl.
‘In de kunst wordt nog heel wat meer discipline vereist dan in het leger’
Cees Buddingh

















